Whales

I feel the tremble
beneath my feet
pulling their hulk
as they gently swim
I hear their breathing
through the hollow of their being
I feel the spray of their sighs
erupting out of the water
on my face
I feel their presence
The whales
That are my memories

Promises// පොරොන්දු

The day 
She remembers  well
 he said 
“Will love you forever
And a day”
But Some vows 
Start fading
As soon as they are made
All that remains 
Faint Twine of hope
Flickering  memory of 

Half a life time away
Disrobing her , his gaze 
To shriek or flee
She could not resolve
“Resist and I’ll stab
Eighteen no less”
Alas some promises are kept
A naked body lies lifeless
In a puddle of red 
 ***

“ආදරෙයි අනන්තයට “
මතකයක් පමණි අද 
එකින් එක බිඳෙන රැහැන් 
බලාපොරොත්තු 
කඩවෙන්න ම උරුම 
සමහර පොරොන්දු 
හුස්මක පාවෙලා යන 
දිවුරුම්, 
ඉතිරි කර සුසුම් 

වෙනත් භවයක් 
වියරු නෙත් යුගලක් 
ඇඳි වත බලෙන් ලිහන 
බැල්මක් 
වක් පිහියක්

“කොටනවා අම්මපා  
කට වහන්  ඇල වෙයන් “
සමහර පොරොන්දු 
අකුරටම ඉටුවෙන 
ඈ  නග්න සිරුරත 
නිසලව ලේ විලක් මැද  

ඊයේ රෑ වැස්සා

ඊයේ රෑ වැස්සා

ගිගුම් දී

පිහි තුඩු, වැහි බිඳු

කිඳා බැස්සා පපු කැවුත්තට

කඳුලු ධාරා

හැඟුම් බොර කර ගලා

අමතක මතක බොරලු කැට

පෑදී ගලන වේගෙට

පොලොවත් නොසිට නොහිඬව

ඉකි බිඳි රෑ පිරෙන්නට

ඊයේ රෑ වැස්සා අනෝරා

අද උදේ ඒ වගක් වත් නෑහේ

අරැනැල්ලකුත් පායලා හීනියට

ඒ හැටිය අහසේ

Brown Eyes// ඒ බළල් ඇස්

Brown eyes 

where smiles bloomed

in the summer-tide

and ran roots 

inmost down reach

in to the wellsprings

of pains

Tender gasps

move sombre clouds 

to bring down long

to wash away 

frond litter 

of many seasons

Fingertip strolls 

drawn steps long

lingering in autumn’s breath

on bare skin 

still damp

Between blinks 

Day 

Night

and  the breath stops 

***
ඒ බළල් ඇස් 
ගිම්හානයක හිනා මල් පීදුන 
මුල් 
හීතල පොලවට කිඳා බැස 
දුක් 
උල්පත් වලටම ඇදුන 
කෙටි සුසුම් 
අඩු පීඩන කලාප 
අහස කුස් පුරවා 
වැහි වළා ඇදී 
සෘතු ගණන් 
මග දෙපස ගොඩ ගැහුණු පත් 
සේදී යන්නට 
අනෝරා වැහි වැටුණු 
හෙමි හෙමි හිට 
ඇඟිලි තුඩු 
සක්මන්  
නග්න සම මත 
තාමත් තෙත 
ඇසි පිය නැගෙන වාරෙට 
හිරු සඳු නැගේ අහසට 
නවතී ඇදී  හුස්ම 
මදකට 

ගිම්හානය ඇවිදින්

යමින් ගමන් 
ඉබාගාතේ 
ගිම්හානය 
ඇවිදින් 
ඉස්තෝප්පුවටම 
පාදනවා උගුර
ලජ්ජාශීලිව

බැරිම තැන 
තට්ටු කරනවා 
අව පැහැ 
මල් වීදුරැ කොටුවට 
දොර පියන 
"ගෙදර කවුද "
විමසත් 
ආචාරශීලීව  


ඉන්නෝනේ 
ඇහුන් නෑ වගේ 

"විවර කරන්න 
දොර කවුළු 
ඉඩ දෙන්න 
මට එන්න "
මුමුනන්නේ 
අයදින්නක්
තරමට හීනියට 

ඉන්නෝනේ 
ඇහුන් නෑ වගේ 

නිවිච්ච තේ // Lukewarm tea (A poem)

Piping hot
tea had to be 
a must it was 

'fore 
the sun comes around
gently knocking on the window
'fore 
the spent dreams 
flutter away from their night's roost

abhor 
anything but
and the people who devour
tea differently

But seasons do change the tree

As I sit at the edge
of the bed
and find my way through
the labyrinth of memories 
the cup sits 
patiently 
holding the milky tea 
lulling it to lukewarmth
just the way 
I like nowadays

PS: Lukewarm tea is an acquired taste
______________________________


කට පිච්චෙන උණු තේ 
විතරමයි 
මට නම් 
කාලයක් 

ඉර ඇවිත් හිමින් සැරේ 
ජනේලයට තට්ටු කරද්දී 
දෑස  නොඇරම දිවගාපු 
දිගු රැයක රැඟු හීන 
ලැගුමෙන් 
නුබ කරා ඉගිල්ලී 
පියාපත් හඬ 
පමණක් ඇසුණු 

කාලයා ඇවෑමෙන් 
මිනිස්සුත් වෙනස් වේ 

ඇඳපත්තේ  හිඳ 
මග සොයන මතක මංපෙත් දිගේ 
මං 
එනකං 
අඬු ව කැඩුණු කෝප්පය සිටි 
දරා 
කිරි වැඩි තේ
ඇල් මැරී  
තොළ  ගාන 
නිවිහැනහිල්ලේ
මා කැමතිම විදිහ 
දැන් තේ බොන

පලි: නිවිච්ච තේ රහ දැනෙන්න ටිකක් කල් යනවා  

බුද්... (සමාවෙන්න , එහෙම මොකුත් නැති , නිකම්ම ) වෙට්ටුව

සිල්ලර 
ටුකු  ටුකු
සුන්දරී 
ඇති වැඩකුත් - හෙමින් ගමනකුත් 
නැති 
නලා පිඹගෙන 
වෙට්ටු දාගෙන 
එන්නී 

පස්සෙන් විත් 
හෙමි හිට එබී 
දකුණෙන් හෙට්ටු 
වමෙන් වෙට්ටු 
යන ගමන් කියාගෙන 
මියුරු ස්වරයෙන් 
මව් ගුණත්

පුළුල් රියබඳ 
යටට වෙන්නට 
කෙටු 
ටැටූ 

මේ අපේ බුදුන්ගේ දේශයයි , යකෝ 

බෝ මුල සත්‍යය දැකීම

ඈ නම ශ්‍රියා ය 
නුගේගොඩ ය 
බෝ ගහ යටය 
බෝ පතුත් ලෙලවා 
සායත් උස්සන්න හදන 
සල්ලාල සුළඟක් ය 
කාර් එකේ දොර ඇරුනේය 
ටොයෝටා ය 
ප්රියස් ය 
බායි කිව්වේ කොල්ලෙක්ය 
කොල්ලෙක් කීවාට ...
ඒ කතා අනවශ්‍යය 
දික්වුනේ නොට්ටුය 
දාහේ කොළ හතරක්ය 
ඉතුරු දුර ටැක්සියේ යන්නය 

හමුවුනේ බුකියේය 
චැට් කලේ රෑට රෑටය 
ඉන්නේ ඉතාලි කීවාට 
ඈතින් ඇහුනු කුණුහබ්බ 
සිංහලය 

සති හයක් ඇවෑමෙන් 
“නම්කි 
මම ශාන් 
ලංකාවේ වැකේෂන් 
කතාකරන් පොඩ්ඩක් 
යමු අපි ට්‍රීප් ?”

කෑවේ චයිනීස් ය 
බීවේ ඔරේන්ජ් ජූස් ය 
ඇහැකොනින් බැලුවේ වේටර්ය 
කටකොනින් අවඥා හිනාය 
සිවිලිමේ තඩි හූනේක්ය 
බෙඩ් සීට් වල රැලිය 
නොකළේ කතා පමණක්ය 

වෙලාව හය හමාරය 
ඉන්නේ බස් එකක් එනකංය
එකසිය තිස් අටය
බෝගහේ මා වවුලෙක් ය 
ටීන් ගෑවේ එස් එම් එස්ය 
නම්කි මම ශාන්ය 
වෙරි සොරිය 
අද එන්න වෙන්නේ නෑය 

එතකොට 
සුදු ප්රියස් 
ෆ්‍රයිඩ් රයිස් 
රැළි නැගුන 
බෙඩ් සීට් ?

දහසක් බුදුන් උපදින්නේ
අළුයමය  
සත්‍යය වැටහෙන්නේ 
ගොම්මන බෝගස් යටය

මාතලන්ගේ ජෝක්ස් එකක් ඇසුරෙනි

ඊයේ දැක්ක පෝස්ටරේ

තාප්පයකි
පොලීසියකි
වම්  කොණ ගැලවුණු
පෝස්ටරයකි

ජනපතියෙකි
අහඹු
හිනාවකි
පුරුදු
ආරාධනාවකි
හොම්බට අනිනු
වීර වාක්‍ය සිරස්තලයකි
ප්‍රොපගැන් ඩා ගඳ කි
පිළුණු

බැල්ලියකි
මුත්‍රා පාරකි
කොන්ක්‍රීට්
පේමන්ටුව
දිගේ ගලනා
ගඟකි

හොරා
පොලිස්
නැත
බල්ලන්ට
කම්

අවුරුදු එනවා, අයින් වෙයන් ඩෝ ( නොනිමි කවි )

කැවුම් හයක් 
කොකිස් හයක් 
මේසේ පාලුවට 
පිඟන් දෙකක් 
ආරෙට ඔඩු දුවපු 
බාගෙට පිස්සුවට
තියන විදියට කන්න 
අවුරුදුත්

පිස්සුද ?

ඕන් එනවා 
මේං එනවා 
අවුරුද්ද කද බැඳන් 
අරන් සාගත මල්ල
 වෙයන් ඩෝ පැත්තකට

***
හීන් වසත්  සුළඟ 
ලපටි පිහාටුවක් ලෙළෙන 
කිචිබිචිය පාලුවුන 
කැදැල්ලක අතැර ගිය

උත්සව ණය, අතිකාල, 
දළු ලයි අතීත මතක රිකිලි
කදුළු දිය සීරාවට 
ගලන්නේ එච්චර ගැඹුරට 
කඳුළු විතරමයි, කොහොමත්  
බලනකොටමයි ආපසු  හැරි
දුකත් රසයක් වෙන්නේ


නොඇවිලෙන ගිනි ලිපේ 
ඇවිලෙන උඹේ හිතේ 
පොඩි දුවේ 
මට දැනේ 

ඉදින්
උඩින් උඩින් නොහේ 
බිමින් බිමින් වර 
මුළු ලෝකෙටම හොරෙන් 
කිරිබත් කටක් කවන්න 
හිස පිරිමැද 
උඹේ 

නෙලුම් කුලුන උඩ සිට (අනාගතයේ ලියවෙන කවක් )

පෙර ලිවීම 
අනාගතයේ යම් දිනෙක , ටිකට් එකක් අරන් , නෙලුම් කුලුන උඩටම යන්න අපිට පුළුවන් වේවි . උඩට ගිහින් ගිණි  ගානට බියර් එකක් අරන් , බිලේ පින්තුරයක් සමාජ ජාලා වල දාන්නත් පුළුවන් වේවි . උඩට වෙලා , කළුවර වෙනකල් ඉර බහිනවා බලන්නත්  පුළුවන් වේවි . රෑට පාරවල් දිගේ වාහන ලයිට් පේලි පේලි හිමින් හිමින් ඇදෙනවත් පෙනේවි . ඒත්  මේ සංවර්ධනේ කියන්නෙම ගේමක් . කොටින්ම zero sum ගේමක් .එකෙකුගේ කොටහ වැඩි වෙන්න තවකෙක්ගේ කොටහ අඩුවෙන්නම ඕනේ . පංති අතර වුනත් , රටවල් අතර උනත් .
ඉතින් ඉර බහිනකම් වට පිට බැලුවහම පේන්නේ දුප්පත් කම නම් , ඒ සංවර්ධනේද කියලා හිතෙනවා මට නම් . 
සංවර්ධන ලොතරැයිය ... ඇත්තටම !!. මතකනේ සේල්ස් පිච් එක , විකුණන විදිය ..."අද අදිනවා , හෙට අදිනවා ,, සංවර්ධන වාසනාව " ..!!


හප්පා
මෙහෙම කුළුණක්
කවුරු තිබ්බත් මුල් ගල් 

කවුරු විවෘත කෙරුවත්
හප්පා
මෙහෙම හුළඟක් 
ටිකට් එකට ගෙවූ
දෙසිය පනහට
හිලව්වට 
සනීපෙට
ඇඟ ගෑවී නොගෑවී 
ටිල්වින් 
සහෝ
ඇහුවට
එල්ලෙන්නද  කියා
නැතිවම නෙමෙයි
මේකෙත් ගතියක්
බ්‍රෝ 


වළා සිඹිනට 
කුළුණක්
හයිවේ 
අධික වේගෙට  
නැතිව කොහොමැයි
මචං
කරනු
සංවර්ධනයක් 

උඩට නැග්ගම පෙනේ 
මුළු කොළඹම නෙමේ 
යාල්පානටමත් එහා
අම්මපා
මිනිස්සු නම් පේන  නොපෙනෙන 
කුරා කුඹීන් එහෙ මෙහෙ යන  ගානයි

හීන් දුම් රොටු කෙඳිරි 
උඳුගොව්වෝ කෑ 
විල්පත්තුවෙන් නැගී 
ගැබ්බර වළා හිත 
ගැඹුරු සුස්මක්ව සැඟවී 

නිල්පාට කොලපාට 
ෆ්ලොරසන්ට් එළි 
කණාමැදිරි සැණකෙළි 
අඳුරේ දිළි දිළි 

පැල්පත් මුඩුක්කු   
හිඟන 
දම්පාටට තෙමා 
සිතිජයට එහායින්
 අදත්
බැස යනවා
ඉර

මා හා ඔබ

මා
කියා
පටන් ගත්
ඔබ කියා
නිමා කළ
ඔබ
කියා පටන් ගෙන
මා කියා නිමා කළ
වචන අද්ද අද්දා ලියු
හැම කවක් අතරමැද
අපි  කථා කර ඇත්තේ
විසංයුත
ලොවක්  ගැන

Every poem
that started with I
and ended with you
or with You and I
in the middle of staggering
wordsteps.
Sentences.
have ended up
writing about
everything but
us

***

පෘට් ඇන්ඩ් නට් අයිස් ක්රීන්

අදත් සුපුරුදු අඬ හැරුම, සුපුරුදු වෙලාවටම 

" නෝනා , මම නොකිව්වා කියන්න එපා,  තව සතියයි දෙන්නේ , ඇදලා දානවා බඩුත් එක්කම පාරට... මිනිහට කියහන් හිඟ කුලී ඔක්කොම ගෙවන්න කියලා ... ලැජ්ජා නැද්ද අප්පා කලිසම් ඇඳන් රස්සාවට යන්න .. අපිත් ජීවත් වෙන්නේ නැද්ද ?"

***

අද නම් දවසකි 
පුදුමාකාර 
කළුවර ගලන්නත් කලියෙන්
 තාත්තාත් ආව 
දෙඋරෙන් අල්ලා තුරුළුකර 
ඉඹිද්දී, කවදාවත් නැතිව 
කඳුලක්ද මන්දා වැටුනේ 
හිස මතට 
මහා බරට 

ලීක්ස් ගස් දෙක තුන 
සිලිමල්ලේ පාලුවට 
පරණ පත්තරේ එතුන 
සීනි බනිස , පඩි දාට 
නොවේ අද 

බලුබ් නැති වෙසක් වැනි  
අයිස් ක්රීන් පෙට්ටියකි 
නිකන් වැනිලාත් නොවුන
පෘට් ඇන්ඩ්  නට් ය , කජු පිරුණ 

රෑ කෑම මේසේදී 
අම්මාට දෙසැරයක් හිර උනා 
ඒත් වෙනදා වගේ 
" කවුරු හරි බඩගින්නේ "
කියලා නම් කිව්වේ නෑ 
"පැණි රහ මට එපා"
 වෙනදා කියන තාත්තාත් 
බෙදා ගත්තා අයිස් ක්රීන් 
අඬුව නැති කෝප්පෙට
ඒත්  ඇයි, බලා ඒ 
ඇහැ අද්දර කඳුලු
පිසදැම්මේ
අම්මා

***
පුවතක්:
ණය  බර දරන්නට බැරිව , අයිස් ක්‍රීම් එක්ක වස කා පවුලම දිවි නසා ගනිති 

වාසනා අනාත නිවාසයේ පාටියක්

තුනට විතර හැන්දෑවේ 
විලවුන් සේල මග හලන් 
සිලි සිලි මලුවලට 
මසවුළු පුරවන් 
මිසීලා ඇවිදින් 
කලින්ම නිවාසේ බුක්කරන් 


නෙක පාට බැලුම් බෝල 
පිරෙන්නම පුම්බන් 
..හුලං 
රාමුව පිරෙන්නම 
විරිත්තන් 
නිවහනේ පොඩි එවුන් 
මිසීලව වට කරන් 
ගහත් සෙල්පි 
නැතිව නිතොරක් 

නොසෙල්ලී ,  ඇදී හුස්ම  අල්ලං 
වත පුරා සිනා රැළි ගල් වෙං 
පොඩි උන්ට මේවා  පුරුදුයි දැන්

වල් නෙලපු 
කාස්ටක අව්වේ
තරඟයක් 
ඉස්ස‍රහ මිදුලේ 
බැට් කරත් 
බෝයි ප්රෙන්ඩ් මහතැන් 
පොඩි එවුන් පිට්ටනියේ 
ෆීල්ඩින් 

පොඩි උන්ට  මේවා පුරුදුයි දැන්

බේත් ඩේ කේක් එක 

කපන්නට පළමු කොට 

සෙල්ලමක් , 

සිංදුවක් , 

නැටුමකට
වටවෙන්න

රැයක සඳත් නොනැගුණු  

කඳුළු අඳුරේ දිලුනු 

සුමනේ මාමා මුණ ඉඹලා 

බඩට ළමයෙක් දීපු 

..රේණු 

(ඊයේ පහළොව ලබාපු )

අඳිනවා මනාලිට 

ඉස්ටේපල් කටු මැහුම

පරණ පත්තර ගවුම 
දික් කරන් තොල්
ගාන්න ලිප්ස්ටික්

The old Ballerina's home remedy, අපේ අම්මාගේ මුදූ වැලි සාත්තුව සහ තවත් දහසක් කතා

Despite

the rationale queries

well intent; yet

the scepticism 

hackles 

yet 

the maternal pride 

makes up for it 

her son

a grown man now

..almost

And the doctor's

thirty six seconds’  of 

(she'd learnt to count

one missipi two)

wisdom,

the last of the colloquy 

conventional

but expensive

Hoary ballerina 

with  crooked toes

take the long lurch  

to the shore

for a handful of sand

surf's forgotten

yet

 still tear soaked

First 

heat up the sand 

over a slow flame

pack 

small parcels

of 

memories

(amnesia flickers first )

enfold in frayed silk 

whiffing of moth balls

to  massage her

inflamed joints

..It helps

***



වටකුරු තර්ක
යථාවාදී මුත්
පීඩාකාරීය
කල් ඉකුත් වත්
(පොඩි පුතා , යමක් දත්
මහා මිනිහෙක් නේ දැන් )

චැනල් කඩේ දොස්තර
ලියු තුණ්ඩුවේ
පිටින් ගන්න පෙති ජාතිම තුනක්
(හරියටම විනාඩි දෙකයි බැලුවේ
එක ලෙඩෙක් )

පා අද්ද අද්දා
ඕ  ගාටන්නී
ගන්නට මිටක් වැලි
කදුළු මිරිකා
රළටත් අමතක වූ
වෙරළ  කොනකට

තැටියේ රත්කර
මද ගින්නේ
බැඳ මතක පොට්ටනි
පොඩියට
තවන්නට
හන්දි පත්
දිවියේ බරටම
ඉදිමුණු

(පුංචි වගේ ගුණයක්
තියෙනවා )


පලි
සමහර නිර්මාණ වල , නිමිත්ත,  කතාව තරමටම රසවත්. නිර්මාණය අතින් අත යද්දී, පවතිද්දී, නිමිති කතාව කාලයට දියවෙලා යනවා.

අපේ අම්මා, කාලයක ඉඳන් දණහිසක වේදනාවකින් පෙළෙනවා.  දේශීය බටහිර දෙවෙදකමම මාරුවෙන් මාරුවට වගේ කරනවා. වෛද්‍ය නිගමනය ආතරයිටිස්වල මුල් ලක්ෂණ . ගිලින්න පෙති ගොඩක්, කල් ගතවෙන ප්‍රතිකර්ම .
මාසිකව දොස්ත්ර හමුවීම දැන් චාරිත්‍රයක් වගේ වෙලා .. ඒ ඔක්කොම මැද  ජීවිතේ  ගොඩක් දේ වගේම මේ වේදනාවත් ඈ  උහුලා ගෙන ඉන්නවා.

දවසක් ඈ  සමග කතා කරද්දී, තෙසක් රියක රියදුරෙක් ඇයට රියදුරෙක් ඈට  කියූ ගොඩ වෙදකමක් ගැන මට කියනවා.

"...පරණ වෙද පුස්කොල පොතක තිබිලා වෙද  මහත්තයෙක් කිව්වේ .. මුහුදේ වැලි,  තැටියක රත් කරලා, පොට්ටනි බැඳලා, ඉර අවරට ගියාට පස්සේ  තවන්න නෝනා. මාස තුනෙන් හොඳ වෙනවා. මෙන්න මගේ පෝන්  නොම්බරේ, නෝනට හොඳ උනාම මට කෝල් එකක් දීලා කියන්න ."

ඔහුම රිය පාරේ අයිනේ නවත්තලා ගිහින් වැලි ටිකක් සිලි මල්ලකට ගෙනත් දෙනවා. (අපි හරි වෙනස් !!)

" මම ආමි එකේ හිටියේ නෝනා, ජොනි බට්ටෙක් පෑගුනා " දණෙන්  පහල කෘතීම පාදය පෙන්නලා ඔහු කියනවා

මගේ යථාවාදී විද්‍යාත්මක තර්ක ඈ  නිසොල්මනේ  අහගෙන ඉන්නවා.  දුරකතනයෙන් එහා පැත්තේ, ඈ , මුවඟට නැගෙන (ආඩම්බරය මුසු ) හිනාවක් පහළට  අකුලා ගන්නවා, මට මැවිලා පෙනෙනවා

එදාත් හවසට ගෑස් ලිප උඩ , රොටි තැටියේ, මුහුදු වැලි රත්වෙනවා.

පපලි: මෙහි මාතෘකාවේ දහසක් කතා කියා ලියුවේ ඇයි කියා ඔබට තේරෙනු ඇතැයි  සිතමි

ගෙදර යාමට පරක්කු වූ එළවුළු මල්ල සහ මේසය මත ලතැවෙන දොඩම් ගෙඩි දෙක (කවිද මන්දා )

පෙර කියවීම :මෙය ගෙදර යාමට පරක්කු වූ එළවුළු මල්ලක් සහ මේසයක් මත ලතැවෙන දොඩම් ගෙඩි දෙකක් පිලිබඳ කතාවකි 

ට්ක්රාස් ගා ගෙන 
වීල් එක ඉගිලුනේ  දුම් දා ගෙන 


මුඩුක්කු අයිනෙන් 
ගලයිද මොන ගංගා 
කුණු ඇලක් මිස 
ගොර ගොර ගා 
මොන සාරි ගප්පිද 
ඉස්ගෙඩි මිස 
කකුල් එනකං ලතැවෙන 

දොර පියන ඇරෙන්නේ 
ක්රීස් ගාගෙන 
ඇතුළට 
වොට් හතළිහේ බලුබ් එකක් 
විරිතන්නේ
එල්ලී වයර් එකක  
කළුවරට 
ලෑම්ප් ශේඩ් මොකටෑ 
මේ වගේ තැන් වලට 

ඇඳි  සළු උනන්නේ 
ඈ 
පිටිපස්ස හැරිලා 
හරියට 
ලැජ්ජාව රකින්නැහේ 
ඩිංගිත්තකට 

ආපු එකා 
සිලි මල්ල තියන්නේ 
ඇඳ ලඟම 
කරල් දෙකෙයි මුරුංගා 
තක්කාලි ගෙඩියෙයි 
වැටකොළු දෙසිය පනහෙයි 
වැඩි පරිස්සමට 

මේසේ  උඩ 
දිලිසෙන්නේ 
දොඩම් ගෙඩි දෙකක් 
 ගෙඩියක් 
පැපොල්
බලෙන් වගේ  ඉදවුණු 
අත ගාන්නේ ආසාවට 
පොඩි එකීත් 
කන්න ආසයි 
දොඩම් නම් 

"තැලෙයි .. පරිස්සමෙන් "  
ගත්තේ  
ඉස්පිරිතාලේට ගෙනියන්න හෙට
ටිකක් අමාරුයි එයාට 
 යන්න නම් උදේ 
ලෙඩ්ඩු  බලන වෙලාවට 
අල්ලන්න ඕනේ 
පහමාරේ බස් එක 

ඉක්මන් කරමු ද 
ඉතින් 

අහිංසකි , දුක නම්

අහිංසකී  , දුක නම් 
සුළං පොදක් සේ 
ඔහේ හමා විත් 
ඇඟේ  වැදී , වැදී 
කෙහෙරැළි  අවුළා 
ඇස් කෙවෙනි යාන්තමට 
පොඟවා 
සුසුම් මිට මොලවන් 
යන්නී 
ඔහේ 

ඒත්  
සතුට නම් , මායාකාරී 
අකල් හෙණක් සේ 
කන් අගුල් 
සියොළඟ හිරි 
වට්ටා 
උන්හිටි තැන් ද 
අමතක කරන්නී 
ඈ 

ආදරේටනේ .......... ( නූතන ආදර කතාවක් )

බාහුව වෙළී 
බඳ  වටේ 
වකය විඳ 
නිතඹ මායිමේ 
ඇදී පහළට 
හෙමී හෙමිහිට 
කොට  සාය 
වාටියෙන් අල්ලා
මදක් ඉහළට 

ආදරේටනේ ඒ..

කූඩූ  නැතිව මොන 
ප්‍රීති වෙසක් වෙද ?

ඉහලන් 
කියුටෙක්ස් පාට නිය කුඩය 
හීන් සුසුමක උණුහුමින් මුවාවී 
රතැඟිලි සක්මනේ 
ලිනන් කමිසේ , රැහැන් හිදැසේ 
නොපැටලී  මං  මුළාවේ  

ගොරෝස් ඩෙනිම් සාක්කු වාටිය දැනෙන 
නොදැනෙන  මානේ 
පිම්බුණු සම් පසුම්බිය 
හීතල 
කොණින් අල්ලා 
හෙමින් එළියට 
අදිද්දී දැනේ 
බර 
මොණරුන්ගේ 

ආදරේටනේ .... ඒත් .

දන්සැලක් හෙම නැතිව 
කොහේ වෙසඟේ අසිරිය ?

පලි :


මේ කවට  නිමිත්තක් තියෙනවා . එය මම දැක්ක කාටුන් චිත්‍රයක් . උයනක බංකුවක  ඉඳන් ඉන්න යුවලක් . කොල්ලා කෙල්ලගේ රෙද්ද පොඩ්ඩක් උස්සනවා . කෙල්ල කොල්ලාගේ පර්ස් එක සාක්කුවෙන් පික් පොකට් ගහනවා . ගිය සතියේ මතක පද අහද්දී බිමල් රත්නායක මේක මතක් කළායින්  ආයෙත් මතක් උනා .

Mrs Shodienger and her cat // ශොඩින්ගර් මහත්මිය සහ ඇගේ බැළලිය

Mrs Shodinger 

sat 

with her cat 

on her lap 

purring 

sleeping 

pretending

watching a man 

watching a box 

He is

listening through the edges 

of right angles 

coming up with

quontam explainaitions

to dimensional problems 

Dinner's getting cold

She's getting too

old 

for this 

And then the cat

had to 

meow

***

ශොඩින්ගර් මහත්මිය 

සිටියාය හිඳ 

ඈ උකුලේ 

බැළලිය 

පුරු පුරු ගාමින් 

නිදි 

හොරට 

ඔහු 

සොයයි 

ක්වන්ටම් හේතුවක් 

ත්‍රිමාණ ප්‍රශ්නයකට 

සෘජු කෝණි 

බිත්ති වලට 

කණ තියා 

රෑ කෑම 

හීතල වේය

ඈ තාම 

ලත වේය 

ඔහු 

වෙනදා වාගේම 

එතැන 

බැළලිය 

ඥාව් ගෑවාය 

මැදුම් පිළිවෙතෙහි කවියෝ

උඹ කොහොමෙයි කවියෙක්
වෙන්නේ
හිත් පතුලෙන් කවි
පද අහුලන්නේ
දුෂ්කර කිරියා කරන් නැතිව , කොහොමෙයි
ඇස් කෙවෙනි අගට කවි බිංදු උනන්නේ
දුක් විඳින් නැතිව කොහොමෙයි
කවියෙක් වෙන්නේ ?

වෙන්න කවියෙක්
විඳින්නෝනි 
කන්දරාවක් දුක්
හරියට මැදලා අඳින්න
කලිසමක් වත් නැතිව
කමිසේ බොත්තම් පේලියේත්
 හිදැස්
ජීවිතේ වගේම

සිද්ධාර්ථ උනත්
දුෂ්කර ක්‍රියා කළේ
ඔතෙන්ටිසිටි
ඕනේ නිසා දර්ශනේට
නැත්නම් සාරා සංඛ්‍ය කල්ප ලස්සයකුත් 
පුරලා 
තව සාවසක් 
මොකෑ එක්ස්පීරියන්ස්

වින්දට කමක් නෑ  සහෝ
ඒත් පෝලිමේ ඉඳීද්දි හිටං
ගන්න සම්මාන
පැත්තකින් තියහන්
දුක්
වින්දට කමක් නෑ
සහෝ 
නංවන්න එපා දුක වේදිකාවට
රහ වින්දට
දුකේ 
කවුරුත් කැමති හිනාවෙන්න 
අත්පුඩි ගහන්න 
විඳින්න මිසක් 
කරේ තියන් ගෙදර ගෙනියන්න නෙමේ 
උඹේ දුක .

කවියෙක් වෙන්නත් ඕනේ 
මැඳුම් පිළිවෙත මැයි