ගෙදර යාමට පරක්කු වූ එළවුළු මල්ල සහ මේසය මත ලතැවෙන දොඩම් ගෙඩි දෙක (කවිද මන්දා )

පෙර කියවීම :මෙය ගෙදර යාමට පරක්කු වූ එළවුළු මල්ලක් සහ මේසයක් මත ලතැවෙන දොඩම් ගෙඩි දෙකක් පිලිබඳ කතාවකි 

ට්ක්රාස් ගා ගෙන 
වීල් එක ඉගිලුනේ  දුම් දා ගෙන 


මුඩුක්කු අයිනෙන් 
ගලයිද මොන ගංගා 
කුණු ඇලක් මිස 
ගොර ගොර ගා 
මොන සාරි ගප්පිද 
ඉස්ගෙඩි මිස 
කකුල් එනකං ලතැවෙන 

දොර පියන ඇරෙන්නේ 
ක්රීස් ගාගෙන 
ඇතුළට 
වොට් හතළිහේ බලුබ් එකක් 
විරිතන්නේ
එල්ලී වයර් එකක  
කළුවරට 
ලෑම්ප් ශේඩ් මොකටෑ 
මේ වගේ තැන් වලට 

ඇඳි  සළු උනන්නේ 
ඈ 
පිටිපස්ස හැරිලා 
හරියට 
ලැජ්ජාව රකින්නැහේ 
ඩිංගිත්තකට 

ආපු එකා 
සිලි මල්ල තියන්නේ 
ඇඳ ලඟම 
කරල් දෙකෙයි මුරුංගා 
තක්කාලි ගෙඩියෙයි 
වැටකොළු දෙසිය පනහෙයි 
වැඩි පරිස්සමට 

මේසේ  උඩ 
දිලිසෙන්නේ 
දොඩම් ගෙඩි දෙකක් 
 ගෙඩියක් 
පැපොල්
බලෙන් වගේ  ඉදවුණු 
අත ගාන්නේ ආසාවට 
පොඩි එකීත් 
කන්න ආසයි 
දොඩම් නම් 

"තැලෙයි .. පරිස්සමෙන් "  
ගත්තේ  
ඉස්පිරිතාලේට ගෙනියන්න හෙට
ටිකක් අමාරුයි එයාට 
 යන්න නම් උදේ 
ලෙඩ්ඩු  බලන වෙලාවට 
අල්ලන්න ඕනේ 
පහමාරේ බස් එක 

ඉක්මන් කරමු ද 
ඉතින් 

Summer's end showers // ගිම්හානය අග වැසි

Earth still damp with 
monsoon tears
long sighs of summer's end
ruffle the tresses

Girls giggle

***

පොළො  තෙතයි තාම
මෝසම් කඳුලට තෙමුණු
ගිම්හානයේ අග
සුසුම් දිග
අවුල් කරයි කෙහෙරැල්

කෙල්ලන්ගේ කොමළ සිනා
මුකුළු ලතා

කෝච්චියට නැගී අවුරුදු හා කමලාවතිගේ අවුරුදු පිඟාන

කෝච්චියට නැගී අවුරුදු 

අටයි දහය මිස් උනොත් නම් රැස්වීමට යන්න පරක්කු වෙනවා. දොර වැහෙන්නට පෙර දුම්රිය මැදිරියට ගොඩ වීමට මම අඩිය ඉක්මන් කලෙමි 

"පොඩ්ඩක් ඉඩ දෙන්න මටත් ඇතුළට  එන්න " ලයාන්විත කටහඬක් ඇසුනෙන්  මම මදක් ඇතුළට  වුනෙමි. එනමුදු රුවක් ඇස නොගැසුනි . පුරුදු කටහඬක්  . කැවිලි පුසුඹක් ... වෙන්න බෑ .. නෑ  ඇත්තටම කැවිලි පුසුඹක් 

මොනවද බැලුවේ  (ආයෙත් අර කටහඬ )

කවුද ඔය  (මම හඬින්  සිතුවෙමි )

කලබල වෙන්න එපා . ඔව් මම තමා . පේන්නේ  නැති උනාට ...(එවර හීනියට මෙන් ඔංචිලි  වාරමක් ඇසෙන්නට විය )

ඔලුව කොලොප්පන් වේගෙන එනවද කොහෙද 

මේ සැරෙත් මෙහෙ නේද ? අද ගෙදර ඉන්න බැරිවුනයි ? තාම නොනගතය 

මෙහෙ කොහේද  සිංහල අවුරුදු 

ජය වර්ණය රතු . 

අද ප්‍රොජෙක්ට් මීටින්  එකක් ..(කාටද මම මේ උත්තර දෙන්නේ )

කැවිලි ටිකක් වත් ගෙන්න ගත්තද 

මේ සැරේ බැරි උනා 

අඩුම ගානේ කිරිබතක් වත් හදනවද නැකතට කන්න 

සතියේ දවසක්නේ , ගෙදර හැමෝම වැඩට , ඉස්කෝලේ ගිහින් රෑට  වත් හදා ගෙන කනවා 

රෑට කිරිබත් ?

මොනවා කරන්නද ඉතින් 

අම්මලා බලන්නවත්  බැරි උනා මේ සැරේ නේ 

අම්මා ... මේ සැරෙත් ....කෝල් එකක්වත්  දෙන්න ඕනේ 


**********************************
කමලාවතිගේ අවුරුදු පිඟාන 

තාප්පෙන් එපිට බැදෙන 
කොණ්ඩ  කැවුම් පුසුඹ දිගේ 
කමලාවතී ඉස්කෝල හාමිනේ 
කරන්නී 
කාලතරණය 
කමිස 
පොඩි 
සරම් පොඩි 
ඇඳ 
(බඳ  වට බැඳ 
පටියක් 
වැඩි පරිස්සමට )
කෑම පිඟන් ඔබමොබ 
ගෙනගිය 
කොලුපැටව් 
අද නැත 
උන් 
මුහුදු හතක් එපිට 
(නිවාඩු නැති පවට 
මක් කොරන්, ඉතින් .)
කවුරුවත් නැති ගේ වල 
කිරිබත් කැවිලි මක්කට 
සබන් කෑලී දෙක තුනක් 
ගෙනත් තියන්නැහි 
(පැන්සොන් එකේ ඉතිරියෙන් )
පිඟන් දෙක තුනට 

මොහොතකට , මොහොතකට // Living and dying in moments

නිමිත්ත:
පහුගිය සතියේ දිනෙක ගුවන්තොටුපොළක මගී පර්යන්තයේ මම හිඳ  ගෙන සිටියෙමි . රෝද පුටුවක හිඳ  ගත්  කතක් , ඈ  ගත වෙලා ගත රෝගී තත්වය හුවා දක්වමින් නිසොල්මනේය . සමහර විට ප්‍රතිකාර ගන්නට එතෙර යනවා වෙන්නට ඇත . එසේ නැතිනම් ප්‍රතිකාර ගෙන , ඉන් සුව නොලබා ආපසු එනවා වෙන්නට ඇත . ඈ  සැමියා , ඈ  දෙසම බලා සිටින්නේය . ඈ  එක්වරම දිගු හුස්මක් අදින්නීය . ඔහු එවිට කලබල වේ .

You breathe heavy
drawing each breath
with intent
refuting with the serene composure
lying on the white sheets
each heave
granting
a moment
yet another
to feel
to remember
to think
to wonder
…whether you ever will
run in to the waves
with your face to whispers
of the nattering breeze
You take another
breath
in
to hold
for a moment
to live 
I
Look at you
Breathing
Your frail frame
Rising
From the white sheets
As if
to fly away
to the horizon
…almost
I
remember
feel
die
in moments 


ඇදී  දිගු හුස්ම 
රැහැන 
අල්වා වැරෙන් 
(ගිලනෙකුට තරම් නොවන සේ )
මොහොතකට 
මතකයනට 
සිහිනයනට 
පණ නළ පිඹිනට 
මොහොතකට , මොහොතකට 
ජීවත්  වෙන 
ඔබ 

ඇදී  හුස්ම 
පුම්බා 
උඩ  පහත යන 
උර කුහර 
කමටහන් කොට 
විඳින 
සිතන 
මෙනෙහි කරන 
මොහොතකට , මොහොතකට 
මියෙන 
මම

අපි හිත උණු වෙන ජාතියක් ඕයි // Sympathy reload

අපි හිත උණු වෙන ජාතියක් ඕයි
සුනාමියේදීත් අනේ කියවුනු
කොස්ලන්දේ දීත් අපොයි කියවුණු
මුහුණු පොතේ
බිත්ති දිගේ
මනුසත්කම බේරෙන
කරුණාව ෂෙයාර් වෙන
පරණ ඇඳුම් 
සිලි මල්ලක හුවා
දන් දී
පාරමි පුරන
අපි
හිත උණු වෙන ජාතියක් ඕයි
උපන් දිනේට මහළු  නිවාසෙට
පල්ලි දොරේ යාචකයනට
බත් පාර්සල් බෙදා දෙන
මාවතේ බල්ලන් 
ගෙදර ගෙනවිත්
නාවන
කන්න බොන්න දෙන
අපි හිත උණු වෙන ජාතියක් ඕයි

එතකොට තාප්පෙන් එහා
අප්පා අබ්බගාත
ඉස්කෝලේ නොගිහින්
ගෙදර නැවතුනු පොඩි එකී ?
යාල් පානමේ , අලුතෙන් තාර වැටුන 
පාර අද්දර 
අව් කාස්ටකේ
අර කියූ සාමය එනතෙක්
මග  බලාන ඉන්න
පොඩි එකා ?

ශික්.
ලස්සනට ගලා ගෙන ආව
කවිය
කරුණාව
එහෙම්ම නැවතුනා 
අතරමග 
මේවා ඔලුවට අවුත්

පලි : වරදවා තේරුම් ගන්න එපා . අපි ඇත්තටම හිත උණු වෙන ජාතියක් . ඒ වගේම ඉක්මනට අමතක වෙන . 
දැන් දැන් නම් , ලෝක දෙකක් අතර අතරමං  උන . පුංචි රුපියල් පනහක කරුණාව රිලෝඩ් එකක් දා ගෙන සද්දේ දාන , ඒක  ඉවර උනාම ..  

සාමාන්‍යයෙන් මෙය සමාජයක තරුණයන්ගේ , ගැටවරයන්ගේ තත්වය . තාරුණ්‍යය තමයි රැල්ලට දේ කරන. ඉක්මනට අලුත් මාතෘකාවක් හොයන ගති ලක්ෂණ පෙන්වන්නේ  ..
ඒත් අපේ මුළු ජාතියම මේ වගේ වෙලා . සමාජයක මුහුකුරා ගිය ගති ලක්‍ෂණ... ඉවසීම , දිගු කාලීන උපායන් යෙදීම හා ඒ සඳහා කැපවීම .  තුන් කල් බැලීම ... මේ වගේ ගති ලක්ෂණ නැතිම වගේ වෙලා දෝ කියලා මට වෙලාවකට හිතෙනවා 

මං නම් පොලිටික්ස් වලට නෑ // But politics needs you

පෙලි :සමහර වෙලාවට සමහරෙක් කියන කතාවක් තමයි, අපි නම් පොලිටික්ස් වලට නෑ කියන එක. ඒත්...

ඔන්න මං නම් 

පොලිටික්ස් වලට නෑ

ඒ උනාට

එහෙම බෑ

පොලිටික්ස් වලට 

මා 

ඕනෑ

බේගල් තර්ක ගුලි ගිලින්න

සිල් රෙදි, උදලු තල ,ටකරන් 

සහන හිරිපොද වරුසාවට 

තෙමෙන්න

මහා බල ජනතා පරමාධිපත්‍ය

දන්සල් දොරෙහි 

පෙළ ගැහෙන්න

එ මහතුන් හිත් පිරෙන්න

මහජන කැමෑත්ත මලු පිරෙන්න

දසන් පෙන්වා සවන් දක්වා

ඇලවුනු මුහුනු පවුරු පුරා

සිහි කරත් මට

මේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්ජේ

මගේ කැමැත්තට ඉඩක් නෑ

මං පොලිටික්ස් වලට නැති උනාට

එහෙම බෑ

My favorite moment //මා කැමතිම මොහොත

My favorite moment

Is the 

silence before the

Music begins

non taste before the

Palate gets confused

The moment of 

Vulnerable nakedness 

Before the plunge

Emptiness 

before the memories

Rush and fill my head

මා කැමතිම 

 විනාඩි කිහිපය

නිහඬය..වෘන්දය වෙණ වැයීමට පෙර

නීරසය..කලින්, මුව ලූ රස කාන්දු වීමට

නිරාවර්ණය..නග්න ගත දිය තුල කිමිදෙන්නට පෙර

හිස්ය..මතකයන් විත් හිස් කුහරේ පිරෙන්නට පෙර

ඒවගේම සහන තෑගී වැහි වහින චන්දේට පෙර මොහොත...

කුඩ විප්ලවය

කුඩ ඉහලන්

තාර පාරේ

කොල්ලෝ කෙල්ලෝ

බිම ඉඳගෙන

විසිල් හඬින් ෆෝම් වෙලා

මර්දනයෙන් කෙනිත්තිලා

සාධාරන යහපත් සමාජයක්

ගැන දකිත් හීන

ප්රජාතාන්තරවාදය

සැම ප්රශ්න විසදන දිව ඔසුව

ඒ ගැන නම් ඉතින්

අහන්න වෙන්නේ 

මාමාගෙන් තමයි

A daily miracle // ආශ්චර්යමත් දිනක්

How come that a 

wheeled chair 

Is parked there?

Sans the ill limbed inhabitant

it ought to bear

Beneath the sign 

that says

in green and white 

in case of fire please 

do 

not

take the stairs 

I ask the man walking

Away

From the chair

How come sir ? such a feat

You fair

To be met with a

Stretched stare

And a

Well a miracle happens , every day

somewhere

ගින්නක් නම් කොතැනක 

පාවිච්චි කරන පඩිපෙළ 

කිරි සුදු අකුරින් 

ඇඳි 

කොළ පෑ පුවරුවක 

පාමුළ 

කොනකට හේත්තු කළ 

රෝද පුටුවක් 

පිරේ .... මා සිත .... කුහුලින් 

කෝ ?.... එහි හිඳී .... ඔහු 

ඇවිද යන ඈතට 

හේ , හෙලා බැල්මක් මා දෙස

කියන්නේය 

දන්නේ නැත්ද 

ආශ්චර්යමත් දෙසක් මෙය 

දිනක් අද  

අදින් පස්සේ // Back to life , Back to reality

අදින් පස්සේ

ගෙදරටම ගෙනත් දුන්

සහන මලු නැත  

සිනා මුව ඇඳි

වතුර බෝතලුත් නැත

නොකඩවා ගලා ගිය  

සෙනෙහෙ කරුණා ගඟුලත් සිඳී

මාමේ නැන්දේ කියාගෙන

ආගිය නෑයොත් නැත

කස කාරයෝ , ගිනි පෙනැලි , හේවිසි

පිරිවරා ගිය

ඩිපෙන්ඩර් රිය පෙරහැරත්

නැත

හවසට කාන්සියට

සින්දුවක් අහන්න තිබුණු

සංගීතෙත් නැත

කොඩිත්  නැත

බයිලාත්  නැත

මැජිකුත්  නැත

එහෙම කාලයක්

තිබුණු වගක්වත්  නැත

අදින් පස්සේ

අනේ ඉතින්

මෙන්න ගාසාවේ වෙඩි තියනවෝ , බෝම්බ ගහනවෝ , මිනී මරණ වෝ // May I divert your attention please

ගාසාවේ  වෙඩි කාපු , පොඩි එවුන් ගේ මළ  මිනී 
බුකියේ එල්ලා ගෙන , මාස  ගනන් වෙන්න එනවා 
ඔන්න ඔහේ තිබිච්චාවේ 

පැය  විසි හතරෙන් වලලනවා ලු 
ඒ පැත්තේ මැරුණාම 
ඒත්  පිංවත  
ඒවා කොහේද අපිත් එක්ක 

හිස් කබල පසාරු උනු  පින්තුරේ එල්ලලා 
ගොක් කොළ ඉටි කොළ නෙමෙයි 
ලයික් කොඩි වැල්  ඇදලා 
සිවුර කැහැපොට ගහන් 
බෝඩ් එක උස්සගෙන 
අපි පාමු විරෝධය 
මහ කොළඹ,  මහා දවල් 

මෙහෙම නෙමෙයි මචං 
යමුද අපි ජිනීවා වත් ?
කියන්න මේ අවනඩුව 
මේ බෝඩ් ටිකත් අරං 

එහෙම කරන්නේ කොහොම ?
දැක්කම උන් අපිව 
අහයි එකපාරටම 
කොහොමද අර වැඩේ ප්‍රගතිය ?

ඒ නිසා සුපින්වත 
පණ්ඩිත කම් නොකර 
උස්සහන් බෝඩ් එක 
අර පැත්ත නොපෙනෙන්න 

පලි 
යුද්ධයට මම  ඉදුරාම විරුද්ධය  . පොඩි  එවුන් මැරීමටද විරුද්ධය .එමෙන්ම  ඊශ්‍රායලය සැදීමේ  ක්‍රියාවේ චන්ඩි පාට්  එකටද විරුද්ධය .
නමුත්  මේ ලංකාවේ  විරෝධතා ව්‍යාපාර  වල නිකන්  , හෝටලයක  සපත්තු විකුනනවා  වගේ ගතියක්  පෙනේ . එක  අතකින් එහෙමත්  පුළුවන් ය

ආදරයේ පාළම

කාලයක් තිබුනා 

නුඹ දාන්ගලේට 

පොල් කොටන් පාලම දිගේ 

එක පිම්මට මේ ඉවුරට දිව ආපු 

මම හිටියේ මේ ඉවුරේ 

පැත්තකට වෙලා 

උඹේ විසේට ඉඩ දී 

කාලයක් තිබුනා 

නුඹ බිම බලාන, 

හෙමින් හෙමින් 

සුදු ගවුමේ රැලි 

සුළගේ නොයන් 

අතකින් අල්ලන් 

පිය නගාපු 

යකඩ පාලම දිගේ 

මාත් ගියා  විටෙක 

වැරදිලා වගේ 

මුණට  මුලිච්චි වෙන්න 

එකම එක මොහොතකටවත් 

කාලයක් ඇවිත් දැන් 

කොන්ක්‍රීට් පාලම උඩින් 

තාර  කාපට් දිග හැරුණු 

සංවර්ධනේ ඇවිත් හිනාවේගෙන 

ගමට.

අනේ 

ඒත්  

දැන් 

පදිකයන් ගමන දකුණු පසින් 

රිය පෙළ ගමන පාර මැදින් 

පාර දෙපැත්තේ 

අපි 

Five O'clock in the morning // පහේ කණිසම

At five o clock in the morn

As the extinguished stars exhale long

As it spread , the sun’s the first yawn

of the new dawn

As the sleeping raven

 In their night’s  perch

Arrange their ruffled feathers

of a lurid gloom

As the last Sepalika blooms
blushed to the corolla tube
part
leaving  only the memory
of  her sweet scent  ,
in her lover’s mind

At five o clock in the morn

he draws her closer to his warmth

He whispers , as he kisses her nape

“today, let’s wake up a little late “

__________________________________________________

මියෙන තාරුකා , දිගු සුසුම් හෙලද්දී 

සිතිජයෙන් ඈනුමක් , නුබ කුසේ ඇඳෙද්දී 

රැයක්  පුරා නපුරු හීන 

අවුලුකළ පියා රොද  

කපුටු හොටකින් පීරත් පිළිවෙලට 

කාටත් නොදැනෙන්නට 

සුවඳ විතරක් තියා , ගසට 

ලජ්ජාවෙන් රතුවී නටුවටම 

සේපාලිකා , ගිලිහෙද්දී 

උඳුපියලිය නෙතක නැගුනා 

කඳුලක්  ඉබේටම 

වදිද්දී පහේ කණිසම 

තුරුළු කරන් ඈ , තම ලය උණුහුමට 

කියයි හේ රහසින් 

" අද නැගිටිමු ටිකක් පරක්කු වී "

සතුට , නැවත සිතීම // Re thinking happiness

කාලෙකට පස්සේ ඔන්න කතා කරන පින්තුර (කවක් ).
වෙලාවකට කැමරාවත් එක්ක පාරේ ඔහේ ඇවිද ගෙන යන කොට නිකන් භාවනාවක් වගේ .  ඇහින්  ඇතුලුවෙන රූප  , හිතේ කවි, කතන්දර ලියනවා . කැමරාවෙන් ලියා ගන්න කතන්දරේ කොච්චර ලඟට සමපාත වෙනවද මන්දා ඒ කතාවට .

Some times walking through the streets with the camera in your hand is like a meditation . The images that come through your eyes and writes prose in your mind . And in the post processing you try to recreate the that story in the pictures that you have captured 

මගේම මගේම අඳුරු කොනක
In a dark nook of one's own

හිතක හිරවුණු තාලයක
In a tune stuck in one's head 

 නෙතක හිරවුණු සිනා පැල්ලමක
In a stain of a smile covering the gaze

සතුටු සිතුවිල්ලක සේයාවක් රැඳුනු
One finds a faint hint of happiness 

Error 404 (moments before)

හේ සුසුම් හෙලා
ඉනික්බිති ඈනුමකින් ලය පුරා
දිලි දිලි නිවෙන
නිවි නිවි දිලෙන
නිල් පැහැ තිරයට
අනිමිසලෝචනයෙන් නෙත් යොමා
ඇගිලි තුඩු සක්මන් කර
යතුරුපුවරුව මත
ගලපත් අකුරෙන් අකුර
තනනට වදන "සැබෑ ජීවිතය"
සොයන්.
දෙන්නේය විදානය ඔහු

He sighs
and yawns
in that order, of course
Before he stares
in to the blinding blue
Incandescent screen
and type "real life",
in the search bar,
and wait.

The unfinished poem and the disturbed song. //. නොනිමි කවිය සහ බලෙන් නැවතු ගීය

නොනිදි කවියෙක්
කැළඹි සිතකින්
තනයි පෙළගසන්නට වදන්
කොපි පොතක රූල් අතර
සොයයි සන්වේදනාවක් කුමක් හෝ
අවසන් කරනට
නොනිමි කවියක්
ගල්ගැසුනු
හි‍රිවැටුනු සිතක කොනක

චටාස් හඬින්

බිඳේ එලිසමය

නිමාවෙයි සැනෙකින්

පද තුනක් පුරා

තාලයට ගැලූ මදුරු ගීතය

කවියටම දිවි පිදු කිවිඳියක්

රුහිරු විලක් මැද

A sleepless poet
tries hard
to conclude the half done ode
lining up words carefully
within them parallel lines
of the distressed note book

A one handed smack ends
the undone mosquito recital
of beautiful three lines
sparing the last line
of the lingering breve
the frail limbed songstress
lies in a  pool of  gore
succumbed to her song

කවිද මන්දා

මේවා කවි ද මන්දා . ඒත්  ඔහේ ලියවුන දේ .
කාටවත් විරුද්ධව නෙමෙයි , නිකන්ම හිතුන දේ .


පෙබරවාරි 5දා

කොඩි ගහෙන් බාලා
හතරට නවලා
අරන් තිබ්බා පැත්තකින්
සිංහ කොඩිය


නෙලුම් කුළුන (යෝජිත )

 හිස් වුනත් බන්ඩිය
උදේට ගහන කුඩාරම්

ලෝකෙටම පෙනෙන්න
පිරිමි කම


Out growing a belief

My daughter ...
she out grew the belief
when she was five
of the man in the red suit
who knew when you were good
 or bad

But in God
still believe
I


සතුටේ පිරිවැය

කිරි පිටි
හාල් මැස්සෝ
පරිප්පු
මිල වැඩිවුනත්

බලව් සබඳ
සතුටේ පිරිවැය එතැනම

මැක් ඩොනල්ඩුවේ
හැපී මීල් එකක්ම කීයද ?
හිල්ටන් පබ්  එකේ
හැපී අවර් එකම තුන් දාහයි
පොඩි රුපියල්

හරි හරි
එහෙම නැතිනම්
ධර්ම රාජ්‍යයක් හදන්නම වියදම
පින්වත
හන්ඩ්‍රඩ්  බක්ස්‌

31 දා ‍රෑ මල්වෙඩි

මුලින්ම ඇවිලුනේ
ගිනිකූරූ හිසක්
නැහැ කාටවත් දැනුනේවත්
පලමු කූර අලු වී ගියා
නිකරුණේ
දෙවැන්න, හිස ගිනිගෙන
දැවෙන දැල්ලෙන්
පත්තු කරන් වෙඩි නූල
කැරකුනා
බඹර චක්‍ර

අහස් කූරූ හූස් ගා ගෙන
පිඹගෙන ගොස්
ඩෝං ගාලා පිපිරුනා
මල් වෙඩි වරුසා වැටුනා
අහසක් පිරෙන්න

පෙට්ටියෙන් එලියට
ගෙල දික්කර
ගිනිකූරූ
බලාසිටියා ඒ දෙස
නෙත් අයා

පලි: මම ලියුවේ මේ 31දා රෑ පත්තු කරපු මල් වෙඩි ගැන...

හිත බොර වී

ගලන දියවර
හිමින් හිමින්
කාලයේ තාවුල්ලට
නැවතිය නොහී

කැලතුනු තැනක
බොර දිය සුලියක්
හිතේ හිර කරන්
තැවෙම්

කතරක පිපුණු සෙව්වන්දිය

පෙර කියවීම: අපි කියවන දේ වලින් . ඇහෙන දේ වලින් . ඇතිවන චිත්ත රූ පයට අඩිය තියලා ඉන් ඔබ්බට අපේ නිර්මාණාත්මක හිත දුවනවා වෙලාවකට . ඔරිජිනැලිටි ගැන ප්‍රශ්නයක් ඇති උනත් ඒ ගමන රසවත් බොහෝ විට . 

මෙයට නිමිත්ත මට ඇහුනු සිංදුවක්  . හිතේ මැවෙනවා මැද පෙරදිග , අරාබියේ දිගට දිගට පැතිරුණු කාන්තාර , ඒවායේ කුඩාරම් මැද , හවසට , දුහුල් පිලි හැඳ රඟන නළඟනන් .

හිරිපොද වැස්සක් ,

සිහිනයකට වැටෙන, 

හෙමිහිට .

වැලිතලාවක , 

අනන්තයට දිග හැරුනු ,

හිස් අතින් ,

මා 

අවදි වන 

කාලය .

ඇඟිලි අතරින් ,

රූරා  

වැටෙන 

සරත් සැඳාවක හමන ,

මහි සුසුමක ,

රිද්මයට ,

පහන් සිළුවක් 

රඟන 

(මට හීනෙන් පෙනෙන )

දැල්ලේ  එලියට මුවාවී 

ඈ  සෙවනැල්ල 

තාලයට පා තබන 

දෑසින් ඉඟි කරන 

ම සිතේ ආශා 

සැලෙන හැඩයට 

ඉඟ සුඟ නලවන 

ඈ 

(මට හීනෙන් පෙනෙන )

සෙව්වන්දියක් 

කතරක 

(අහම්බෙන් )

විකසිත 

මුව වැසූ සළු 

එකින් එක උනා 

අහකට 

නොකී රහසක් මුමුණන 

සිහින් සුවඳක් 

සළු 'තරින් 

සෙමින් විත් 

හිත කොනකින් අල්ලා 

කොනිත්තන 

(මට හීනෙන් දැනෙන )

හිස් අතින්ම 

තිගැස්සී 

මා 

අවදිවන 

හීන  හා ප්‍රකෘත්තිය මැද 

මංමුලාවෙන 

පලි : මෙන්න සිංදුව